وقتی مخاطب زیاد، مشتری واقعی نیست

استارسینک (Star Sync) از دل دوران اوج NFT و کریپتو بیرون آمد. جانی بویارسکی (Jonny Boyarsky) به این فکر افتاد که شاید چیزی که برای مردم واقعاً ارزش دارد، خود یک دارایی دیجیتال نباشد؛ شاید آنها برای دسترسی و تجربهای که پشت آن قرار دارد پول بدهند.

این فکر کمکم به یک مارکتپلیس (Marketplace) تبدیل شد؛ جایی که طرفداران میتوانستند برای بازی، آموزش یا تعامل مستقیم با استریمرها پول بدهند و Star Sync از هر معامله ۲۰ درصد کمیسیون بگیرد.

مسئله این بود که پیش از مشخصشدن تقاضای واقعی، بخش بزرگی از هزینه انجام شده بود. بویارسکی بنیانگذار فنی نبود و ساخت محصول را به یک شرکت توسعه آمریکایی سپرد. به گفته خودش، فقط همین مرحله حدود ۹۵ هزار دلار هزینه داشت. پروژه هم دیرتر از انتظار جلو رفت و محصول نهایی کیفیتی نداشت که از آن راضی باشد.

Star Sync در مارس ۲۰۲۲ راه افتاد. تیم سراغ استریمرها، آژانسهای استعداد، تبلیغات پولی و شبکههای اجتماعی رفت. بعضی کمپینها در ظاهر امیدوارکننده بودند؛ حتی یک کمپین توییتری تعامل زیادی گرفت، تا اینکه مشخص شد بخش قابلتوجهی از آن از باتها آمده است.

کمکم مسئله اصلی روشن شد. نرخ تبدیل (Conversion Rate) پایین بود؛ خیلی از کسانی که تبلیغ را میدیدند، هیچوقت خریدار نمیشدند. نگهداشت کاربر (Retention) هم ضعیف بود و بسیاری از مشتریان دلیلی برای برگشتن نداشتند. خود بنیانگذار بعدها گفت بخش بزرگی از مخاطبان هدف جوان بودند و قدرت خرید محدودی داشتند.

در نهایت نزدیک به ۱۰۰ نفر خرید کردند و کل درآمد، طبق برآورد بنیانگذار، در حد چند هزار دلار باقی ماند. مجموع هزینهها طی حدود دو سال به نزدیک ۱۰۰ هزار دلار رسید. بعد از چند دور تلاش برای جذب مشتری، بویارسکی تصمیم گرفت پول بیشتری وارد پروژه نکند.