مدیران اکنون میان انبوه اسلایدهای سریع دنبال تصمیم درست می‌گردند

یک مدیر محصول ماه گذشته پیام کوتاهی از رئیسش گرفت: «با منابع کمتر، کار بیشتری انجام بده.» ابزارهای هوش مصنوعی در اختیارش بود، مهلت پروژه کوتاه‌تر شده بود و در کنار همه این‌ها، اضطرابی مبهم داشت. او هنوز در کارش خوب بود، اما داشت شکل همان شغل را هنگام انجام‌دادنش تغییرکرده می‌دید. این احساس محدود به یک شرکت نیست؛ مدیران نرم‌افزاری در بازار مصرفی و سازمانی هر دو می‌بینند که هوش مصنوعی فقط ابزار کار را عوض نکرده، بلکه معیار ارزشمندبودن کار را هم جابه‌جا کرده است.

جان مائدا (John Maeda)، مدیر طراحی و هوش مصنوعی مایکروسافت، این تغییر را با یک جمله توضیح می‌دهد: کف را پایین بیاور و سقف را بالا ببر. جگجیت چاولا (Jagjit Chawla)، مدیر محصول فید، ریلز و جست‌وجوی متا، تقریباً همین تصویر را به کار می‌برد. گزارش سالانه مایکروسافت نیز با داده‌های ۲۰,۰۰۰ کارمند می‌گوید هوش مصنوعی سقف توانایی فردی را بالاتر می‌برد. کف، ساده‌ترین خروجی قابل‌قبولی است که تقریباً همه می‌توانند بسازند؛ سقف، بهترین کاری است که باعث می‌شود مخاطب مکث کند. هوش مصنوعی هر دو را جابه‌جا کرده، اما پایین‌آمدن کف سریع‌تر از آن چیزی بوده که بسیاری از سازمان‌ها برایش آماده باشند.

وقتی رسیدن به کف فقط چند دقیقه زمان می‌برد، همه به آن می‌رسند. دستور «با منابع کمتر، کار بیشتری انجام بده» خیلی زود به «بیشتر و سریع‌تر تولید کن» تبدیل می‌شود. چاولا می‌گوید هر هفته ۵ ارائه دریافت می‌کند که هرکدام ۵۰ صفحه دارند و سازنده‌شان آن‌ها را در فقط ۳۰ دقیقه با گفت‌وگو با یک ابزار هوش مصنوعی آماده کرده است. مشکل دیگر ساختن ارائه نیست؛ مشکل این است که یک نفر باید همه آن‌ها را بخواند، مقایسه کند و تصمیم بگیرد. ماشین تولید سریع‌تر شده، اما در خروجی آن، صف تازه‌ای مقابل میز مدیر شکل گرفته است.

پل باکاوس (Paul Bakaus)، مدیرعامل رنسانس گیک (Renaissance Geek)، این وضعیت را دقیق توصیف می‌کند: خروجی قابل‌قبول حالا خط پایه است و خروجی‌های قابل‌قبول همه شبیه هم دیده می‌شوند. ایمیل‌های صیقلی، اسلایدهای مرتب و صفحات فرود حرفه‌ای دیگر به‌خودی‌خود مزیت نیستند. وقتی هرکسی بتواند چیزی را در یک دقیقه بسازد، ارزش آن کاهش پیدا می‌کند؛ شبیه بازاری که ناگهان همه مغازه‌ها یک ویترین تمیز و یکسان داشته باشند. تمیزی دیگر دلیل انتخاب نیست و مشتری دنبال چیزی می‌گردد که واقعاً متفاوت، درست یا ضروری باشد.

به همین دلیل، ارزش از کف به سقف منتقل شده است. ساختن فایل آسان شده، اما تشخیص اینکه کدام فایل باید اصلاً ساخته شود همچنان دشوار است. مهارت کمیاب اکنون فهمیدن ذی‌نفعان، شناخت نگرانی‌های آن‌ها، هماهنگ‌کردن تیم و گرفتن تصمیمی است که پروژه را جلو ببرد. هوش مصنوعی می‌تواند کار تکراری و ارزان را از روی میز بردارد، اما رابطه، نفوذ، سلیقه و قضاوت را تحویل نمی‌دهد. اهرم خوبی است، ولی اهرم بدون انسانی که بداند چه چیزی را باید جابه‌جا کند، فقط یک میله فلزی است.

برای رهبران، درس ماجرا این نیست که تیم را وادار کنند هر دقیقه ذخیره‌شده را با خروجی بیشتری پر کند. ابتدا باید کارهای سطح پایه با کمک ابزارها به چند دقیقه کاهش یابد و سپس زمان آزادشده صرف قضاوت، آزمایش و بخش متمایز کار شود. پژوهش مایکروسافت نشان می‌دهد محیط کار تقریباً ۲ برابر تلاش فردی بر نتیجه اثر دارد؛ مدیرانی که برای تجربه‌کردن فضا می‌سازند، ارزش بیشتری از تیم می‌گیرند. اگر زمان ذخیره‌شده دوباره مستقیماً به تولید بیشتر برگردد، فقط آب بالاتر می‌آید. کف حالا متعلق به همه است؛ مهارت آینده، شناورماندن بالاتر از میانگین است.