هم‌پیمانی انویدیا و ترامپ برای توقف‌ناپذیر کردن سرعت قطار هوش مصنوعی.

تصور کنید در یک سالن بزرگ نشسته‌اید، منتظر شنیدن صحبت‌های مهم‌ترین مرد دنیای تکنولوژی هستید که ناگهان موبایلش زنگ می‌خورد و پشت خط، کسی نیست جز رئیس‌جمهور آمریکا! این دقیقا همان اتفاقی است که دوشنبه صبح در لس‌آنجلس و در جریان رویداد «آل-این سامیت» (All-In Summit) برای جنسن هوانگ (Jensen Huang)، مدیرعامل انویدیا (Nvidia) رخ داد. هوانگ که روی صحنه در کنار سرمایه‌گذاران و مشاوران نام‌آشنا نشسته بود، تماس دونالد ترامپ را روی بلندگو گذاشت تا همه حاضران صدای او را بشنوند؛ اتفاقی که احتمالا کابوس هر تیم روابط عمومی است!

اما موضوع این مکالمه عجیب چه بود؟ کشیدن ترمز دستی قطار هوش مصنوعی. به تازگی داریو آمودی (Dario Amodei)، مدیرعامل شرکت آنتروپیک (Anthropic)، به صراحت خواستار کاهش سرعت توسعه قابلیت‌های هوش مصنوعی شده بود؛ ایده‌ای که چهره‌های سرشناسی مثل ایلان ماسک و سم آلتمن هم با آن موافق هستند. مثل این است که در میانه یک مسابقه فرمول یک، رانندگان پیشتاز ناگهان درخواست کنند همه ماشین‌ها سرعتشان را کم کنند تا کسی در پیست آسیب نبیند. اما هوانگ و ترامپ اصلا با این ایده مهربانانه موافق نیستند.

ترامپ از پشت خط با لحنی قاطعانه اعلام کرد کسانی که خواهان کند شدن هوش مصنوعی هستند، در واقع در زمین رقبای سیاسی یا کشورهایی مثل چین بازی می‌کنند. او این درخواست‌ها را یک «فریب» خواند و گفت: «ما اجازه نخواهیم داد چنین اتفاقی بیفتد.» هوانگ نیز در میان تشویق بی‌امان تماشاچیان پاسخ داد: «حق با شماست قربان. ما هم اجازه نمی‌دهیم این اتفاق بیفتد.» این مکالمه کوتاه نشان داد که از نگاه انویدیا و سیاستمداران حامی آن‌ها، توسعه تکنولوژی یک جنگ تمام‌عیار برای رهبری جهان است که لحظه‌ای درنگ در آن جایز نیست.

اما در کف خیابان و بین مردم عادی، داستان شکل دیگری دارد. برخی رهبران سیلیکون‌ولی مانند گری تان (Garry Tan)، مدیرعامل وای کامبینیتر (Y Combinator)، معتقدند که مخالفت‌ها با ساخت زیرساخت‌های هوش مصنوعی یک عملیات روانی خارجی است. اما واقعیت روی زمین بسیار ساده‌تر و ملموس‌تر است. بر اساس نظرسنجی اخیر موسسه گالوپ، ۷۰ درصد از مردم آمریکا با ساخت دیتاسنترهای عظیم هوش مصنوعی در مناطق خود به شدت مخالفند. دلیل این مخالفت چیست؟ بیش از ۵۰ درصد آن‌ها نگران اثرات مخرب این غول‌های تشنه به آب و برق بر منابع محیط‌زیستی شهرشان هستند.

ماجرا فقط به طبیعت ختم نمی‌شود. حدود ۲۰ درصد از مردم نگرانند که ورود این زیرساخت‌های عظیم به محله‌هایشان، باعث افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی و افت کیفیت حیات روزمره‌شان شود. در نهایت، شکاف عمیقی بین طبقه نخبگان تکنولوژی و مردم کوچه و بازار شکل گرفته است؛ در حالی که غول‌های تکنولوژی و سیاستمداران در حال فشردن پدال گاز هوش مصنوعی هستند، مردم عادی نگران دود و صدای گوش‌خراش اگزوز این ماشین مسابقه‌ای غول‌پیکر در حیاط خلوت خانه‌هایشان هستند.