پس از چند شکست، گوگل دوباره بازار لپ‌تاپ را نشانه گرفته است

بازار لپ‌تاپ‌ها بعد از سال‌ها تکرار دوباره بوی رقابت گرفته است. اپل در ماه مارس مک‌بوک نئو را با قیمت اولیه ۵۹۹ دلار معرفی کرد؛ دستگاهی که می‌خواست همان کاری را در بخش ارزان بازار انجام دهد که مک‌بوک ایر در رده میانی انجام داده بود. گرچه افزایش هزینه قطعات این هفته قیمت آن را ۱۰۰ دلار بالا برد، هنوز رقیبی جدی برای لپ‌تاپ‌های ویندوزی محسوب می‌شود. در نمایشگاه کامپیوتکس تایپه نیز دل خانواده ایکس‌پی‌اس را برای رقابت با آن احیا کرد، کوالکام تراشه اسنپدراگون سی (Snapdragon C) را برای لپ‌تاپ‌هایی با قیمت پایه ۳۰۰ دلار معرفی کرد و انویدیا با تراشه آرم‌محور و هوش مصنوعی RTX Spark سرانجام وارد میدان رایانه‌های شخصی شد.

در این رقابت، مایکروسافت، دل، ایسوس و ایسر روی عملکرد محلی، عمر باتری و هماهنگی نزدیک‌تر نرم‌افزار و تراشه حساب باز کرده‌اند. گوگل اما درست پیش از کامپیوتکس مسیر متفاوتی نشان داد: گوگل‌بوک (Googlebook)، دسته تازه‌ای از لپ‌تاپ‌ها که قرار است اواخر امسال بر پایه جمینای، اندروید و کروم عرضه شود و عملاً جانشین مسیر کروم‌اواس باشد. سیستم‌عامل این دستگاه‌ها آلومینیوم (Aluminium OS) نام دارد، بر اندروید ۱۷ بنا شده و فناوری‌های کروم و جمینای را در خود جای می‌دهد. نخستین مدل‌ها پاییز از سوی ایسر، ایسوس، دل، اچ‌پی و لنوو می‌رسند، اما هنوز درباره قیمت، نوع تراشه و طراحی صنعتی آن‌ها چیزی نمی‌دانیم.

گوگل‌بوک قرار است محصولی ممتاز با دسترسی به برنامه‌های گوگل‌پلی، ارتباط نزدیک با گوشی اندرویدی و چند ایده تازه برای رابط کاربری باشد. مهم‌ترین آن‌ها مجیک پوینتر (Magic Pointer) است: نشانگر ماوس را روی یک شیء روی صفحه حرکت می‌دهید و جمینای از روی زمینه حدس می‌زند چه کاری می‌خواهید انجام دهید. یک تاریخ در ایمیل می‌تواند فوراً به رویداد تقویم تبدیل شود یا چند تصویر انتخاب‌شده با فرمان هوش مصنوعی ترکیب شوند. این قابلیت شبیه دستیاری است که به‌جای منتظرماندن برای دستور دقیق، از روی چیزی که به آن اشاره می‌کنید منظورتان را حدس می‌زند؛ مفید، البته فقط اگر حدس‌هایش واقعاً درست باشند. نوار نورانی رنگارنگی به نام گلوبار (Glowbar) نیز روی بدنه بیرونی، امضای ظاهری این لپ‌تاپ‌ها خواهد بود، هرچند کاربرد واقعی آن هنوز روشن نیست.

گوگل به چنین شروع دوباره‌ای نیاز دارد، زیرا پرونده سخت‌افزارهای ممتازش پر از ایده‌های جذابی است که به محصولی ماندگار تبدیل نشدند. کروم‌بوک‌ها در مدارس و شرکت‌ها موفق بودند چون ارزان، امن و ساده برای مدیریت بودند؛ اما کروم‌بوک پیکسل در سال ۲۰۱۳ با قیمت هم‌رده مک‌بوک نتوانست خریدار عمومی پیدا کند. پیکسل سی دو سال بعد، صفحه‌کلیدی را به تبلت اندرویدی متصل کرد که هنوز برای چندوظیفگی و کار جدی آماده نبود. پیکسل‌بوک سال ۲۰۱۷ با بدنه باریک، صفحه‌کلید خوب و لولای چرخان طرفداران زیادی پیدا کرد، اما گوگل آن مسیر را ادامه نداد. سپس پیکسل اسلیت با ترکیب نامطمئن کروم‌اواس، قالب تبلت و صفحه‌کلید پایه‌دار عرضه شد و سرانجام پیکسل‌بوک گو در سال ۲۰۱۹ با وجود طراحی شیک، نتوانست قیمت بالایش را توجیه کند.

تفاوت مهم این بار آن است که گوگل ظاهراً از طراحی مستقیم دستگاه عقب نشسته و ساخت سخت‌افزار را به شرکایی می‌سپارد که باید مشخصات تعیین‌شده‌ای را رعایت کنند. این الگو بی‌شباهت به برنامه کروم‌بوک پلاس نیست؛ نشانی که گوگل به دستگاه‌های دارای حداقل نمایشگر ۱۰۸۰p، حافظه رم ۸ گیگابایتی و فضای ذخیره‌سازی ۱۲۸ گیگابایت می‌دهد. این الزامات چندان بلندپروازانه نبودند، اما بازار کروم‌بوک‌های بهتر را تکان دادند و محصولاتی مانند کروم‌بوک پلاس ۱۴ لنوو با نمایشگر اولد را به انتخابی محبوب تبدیل کردند.

قمار اصلی گوگل این است که اندروید را به یک سیستم‌عامل معتبر برای لپ‌تاپ تبدیل کند. تبلت‌های اندرویدی طی سال‌های اخیر برای کار و چندوظیفگی بهتر شده‌اند و آلومینیوم می‌تواند با دسترسی مستقیم به فایل‌ها و برنامه‌های گوشی، تجربه چنددستگاهی روان‌تری بسازد؛ چیزی فراتر از همگام‌سازی معمول گوگل‌درایو. بااین‌حال، جذابیت مجیک پوینتر و چراغ‌های رنگی نمی‌تواند جای قیمت مناسب، تراشه قدرتمند، عمر باتری خوب و سخت‌افزار باکیفیت را بگیرد. گوگل فرصت دارد گذشته را پشت سر بگذارد، اما موفقیت گوگل‌بوک به همان جزئیاتی وابسته است که فعلاً درباره آن‌ها سکوت کرده است.