رهبران استارتاپی برای جلب توجه وارد دنیای سرگرمی شدند

نشستن سم آلتمن و پالمر لاکی دور میز مافیا شاید در نگاه اول شبیه یک سرگرمی عجیب برای علاقه‌مندان فناوری باشد، اما پشت این بازی ساده، رقابتی جدی‌تر جریان دارد. فاندرز فاند (Founders Fund)، شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیری که پیتر تیل در تأسیس آن نقش داشته، برنامه‌ای با نام مافیا د گیم (MAFIA the GAME) راه انداخته است؛ مسابقه‌ای که قرار است چهره‌های شناخته‌شده فناوری را از سالن کنفرانس و مصاحبه‌های رسمی بیرون بیاورد و وارد فضای سرگرمی کند.

اجرای برنامه برعهده مایک سولانا (Mike Solana)، سردبیر پایرت وایرز (Pirate Wires) و مدیر ارشد بازاریابی فاندرز فاند است. ترکیب قسمت نخست هم عمداً چشمگیر انتخاب شده: سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI؛ پالمر لاکی، بنیان‌گذار آکیولس و شرکت دفاعی اندوریل؛ برایان جانسون (Bryan Johnson)، کارآفرینی که پروژه مشهور مبارزه با پیری را به بخشی از هویت عمومی خود تبدیل کرده؛ و موکسی مارلین‌اسپایک (Moxie Marlinspike)، بنیان‌گذار پیام‌رسان رمزنگاری‌شده سیگنال. برنامه به‌جای پرسش‌وپاسخ‌های معمول، این افراد را در موقعیتی قرار می‌دهد که باید بلوف بزنند، اعتماد کنند و یکدیگر را متهم کنند.

سولانا می‌گوید از محتوای تکراری سرمایه‌گذاری خطرپذیر خسته شده و بازی را راه جالب‌تری برای شناخت آدم‌ها می‌داند. این حرف بخشی از واقعیت را توضیح می‌دهد: گفت‌وگوهای رسمی معمولاً پاسخ‌هایی کنترل‌شده و قابل‌پیش‌بینی تولید می‌کنند، اما یک بازی جمعی می‌تواند واکنش‌ها، شوخی‌ها و رقابت‌هایی را آشکار کند که مخاطب در یک مصاحبه شرکتی نمی‌بیند. درست مانند برنامه‌های آشپزی که بیش از دستور غذا، شخصیت شرکت‌کنندگان را می‌فروشند، این مسابقه نیز بازی مافیا را بهانه‌ای برای ساختن تصویر عمومی تازه‌ای از قدرتمندان فناوری کرده است.

اما مافیا د گیم فقط نسخه سرگرم‌کننده یک پادکست سرمایه‌گذاری نیست. رهبران سیلیکون‌ولی به‌خوبی فهمیده‌اند که رسانه می‌تواند هم ابزار بازاریابی باشد و هم منبع قدرت سیاسی. اینترنت میلیون‌ها نفر را به مصرف‌کنندگان دائمی ویدئو، میم و محتوای کوتاه تبدیل کرده و در چنین فضایی، شهرت یک مدیر می‌تواند مستقیماً به اعتماد کاربران، جذب استعداد، فروش محصول و قدرت چانه‌زنی او کمک کند. جاده نفوذ امروز بیش از گذشته از قلمرو سرگرمیِ آمیخته با اطلاعات می‌گذرد.

نمونه‌های این تغییر کم نیستند. OpenAI با خرید برنامه بنیان‌گذارمحور TBPN نشان داده که نمی‌خواهد روایت صنعت هوش مصنوعی را فقط به رسانه‌های مستقل واگذار کند. برایان جانسون با نمایش عمومی سبک زندگی نامتعارف و پروژه طول عمر خود، برندی رسانه‌ای پیرامون شخصیتش ساخته است. ایلان ماسک نیز سال‌هاست از حضور آنلاین برای افزایش توجه به شرکت‌هایش استفاده می‌کند، هرچند همین حضور گاهی به آن کسب‌وکارها آسیب زده است. در دنیای استارتاپی هم مدیرانی مانند چونگین روی لی (Chungin Roy Lee)، مدیرعامل کلولی (Cluely)، نشان داده‌اند که یک بنیان‌گذار می‌تواند خودش به موتور تولید هیاهو و توزیع محصول تبدیل شود.

زاویه مهم ماجرا این است که شرکت‌های فناوری دیگر فقط تبلیغ نمی‌خرند؛ آن‌ها در حال ساختن رسانه، ستاره و قالب سرگرمی مخصوص خود هستند. وقتی سرمایه‌گذار میزبان، مدیر بازاریابی مجری و مدیران شرکت‌ها بازیگران برنامه باشند، مرز میان سرگرمی، روابط عمومی و روزنامه‌نگاری کم‌رنگ می‌شود. مخاطب احساس می‌کند با چهره واقعی این افراد آشنا شده، اما صحنه همچنان با هدف مشخصی طراحی شده است: تبدیل توجه و صمیمیت ظاهری به سرمایه‌ای که بعداً می‌تواند در بازار، سیاست و افکار عمومی خرج شود.