شرکت‌ها تازه فهمیده‌اند مشکل اصلی خود کدنویسی نیست

تولید کد با هوش مصنوعی شبیه این است که کسی در چند دقیقه برایتان یک قطعه از پازل را بسازد. جذاب است، سریع است و گاهی واقعاً شگفت‌انگیز. اما در سازمان‌های بزرگ، مسئله فقط ساختن قطعه پازل نیست؛ باید ببینید آن قطعه در تصویر عظیمی جا می‌گیرد که پر از سیستم‌های قدیمی، داده‌های پراکنده، قوانین امنیتی، مجوزهای دسترسی و فرایندهایی است که سال‌ها روی هم انباشته شده‌اند یا نه.

مایکل آملینگ (Michael Ameling)، مدیر محصول پلتفرم فناوری کسب‌وکار SAP، می‌گوید خیلی از شرکت‌ها دقیقاً همین‌جا به دیوار می‌خورند. طبق گفته او، ۸۱ درصد سازمان‌ها استراتژی دقیق هوش مصنوعی دارند، اما فقط ۱۲ تا ۱۶ درصد به اجرای واقعی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌رسند. این شکاف نشان می‌دهد مشکل معمولاً این نیست که هوش مصنوعی کد بدی نوشته؛ مشکل این است که کد تولیدشده وقتی وارد محیط واقعی سازمان می‌شود، با دنیایی از محدودیت‌های عملیاتی روبه‌رو می‌شود.

نمونه اولیه ساختن آسان‌تر از همیشه شده است. تیمی می‌تواند با چند پرامپت، یک ابزار جذاب بسازد و حس کند خیلی جلو افتاده. اما بعد تازه معلوم می‌شود آن ابزار به داده‌ای نیاز دارد که دسترسی به آن ممکن نیست، به یکپارچگی‌ای وابسته است که وجود ندارد، یا برای اجرا به مجوزهایی نیاز دارد که در محیط واقعی داده نمی‌شود. هوش مصنوعی بلوغ داده و فرایند یک سازمان را تقویت می‌کند، اما جای آن را نمی‌گیرد. اگر زیرساخت سازمان شبیه انباری شلوغ باشد، هوش مصنوعی فقط سریع‌تر در همان انباری دنبال چیزها می‌گردد.

در سازمان‌های بزرگ، کد قرار نیست فقط امروز کار کند. گاهی باید ۱۰ سال یا حتی ۲۰ سال قابل نگهداری، وصله‌کردن، توضیح دادن و تحویل دادن به تیم‌های بعدی باشد. این همان جایی است که چرخه عمر نرم‌افزار اهمیت پیدا می‌کند. کدی که یک دستیار هوش مصنوعی تولید می‌کند، اگر کسی نفهمد چه کرده، به چه داده‌ای وصل است، چه مجوزی دارد و در کدام فرایند تجاری اثر می‌گذارد، بیشتر شبیه یک میان‌بر خطرناک است تا یک مزیت رقابتی.

چالش بعدی وقتی جدی‌تر می‌شود که هوش مصنوعی از نقش «پیشنهاددهنده» به نقش «اقدام‌کننده» حرکت می‌کند. یک عامل هوش مصنوعی که فقط جواب می‌دهد با عاملی که رکوردها را به‌روزرسانی می‌کند، فرایندها را فعال می‌کند یا در سیستم‌های مالی و عملیاتی تصمیم اجرایی می‌گیرد، زمین تا آسمان فرق دارد. اینجا بحث هویت، سطح دسترسی، ثبت رفتار، مشاهده‌پذیری و ارزیابی تجاری مطرح می‌شود. سازمان باید بداند هر عامل چه کاری می‌تواند بکند، به کدام API دسترسی دارد و اگر اشتباه کرد، رد پایش کجاست.

نقش توسعه‌دهنده هم در این تصویر حذف نمی‌شود؛ فقط از تایپ‌کننده کد به داور، معمار و نگهبان زمینه تبدیل می‌شود. توسعه‌دهنده می‌تواند چند عامل کدنویسی را هم‌زمان روی چند مسئله به کار بگیرد، اما همچنان باید خروجی‌ها را بفهمد، کیفیت آن‌ها را بسنجد و درباره معماری تصمیم بگیرد. مزیت واقعی شرکت‌ها ابزار تولید کد نیست؛ دانشی است که از صنعت، فرایند، ریسک، مسیرهای لجستیک یا منطق کسب‌وکار خود دارند و می‌توانند آن را به شکلی قابل استفاده وارد سیستم کنند.