باوین توراخیا با پول خودش به جنگ غول‌های نرم‌افزار می‌رود

گاهی یک بازار آن‌قدر قدیمی و جاافتاده به نظر می‌رسد که رقابت با آن شبیه باز کردن یک مغازه کوچک کنار یک هایپرمارکت غول‌پیکر است. مایکروسافت آفیس سال‌هاست چنین جایگاهی دارد: ورد، اکسل، پاورپوینت، ایمیل، فایل و هزار عادت کاری که در شرکت‌ها جا افتاده‌اند. اما باوین توراخیا (Bhavin Turakhia)، کارآفرین هندی، فکر می‌کند همین عادت‌های قدیمی نقطه ضعف بزرگ این بازارند. او ۳۰ میلیون دلار از سرمایه شخصی‌اش را روی نئو (Neo) گذاشته تا نشان دهد نرم‌افزار کاری در عصر هوش مصنوعی باید از صفر دوباره ساخته شود.

توراخیا ۴۶ ساله تازه‌کار نیست. او در دو دهه گذشته شرکت‌هایی مثل دایرکتی (Directi)، رادیکس (Radix)، تایتان (Titan) و شرکت نرم‌افزار بانکی زتا (Zeta) را هم‌بنیان‌گذاری کرده و معمولاً پیش از ورود سرمایه‌گذاران بیرونی، خودش با پول شخصی پروژه‌ها را جلو برده است. این بار هم همان مسیر را انتخاب کرده، اما با ادعایی بزرگ‌تر: به باور او، هوش مصنوعی فقط یک قابلیت جدید در گوشه نرم‌افزار نیست؛ مثل آمدن گوشی هوشمند بعد از موبایل‌های قدیمی است. خودش می‌گوید اگر بخواهید آیفون بسازید، نمی‌توانید قطعات نوکیا را بردارید و somehow آن را به آیفون تبدیل کنید.

نئو از ماه آوریل به‌صورت داخلی راه‌اندازی شده و می‌خواهد چند ابزار کاری را در یک محصول جمع کند: مدیریت پروژه، اسناد، ذخیره فایل و هوش مصنوعی. فرقش با یک چت‌بات کنار صفحه این است که توراخیا می‌خواهد هوش مصنوعی داخل خود جریان کار زندگی کند؛ نه اینکه کارمند هر بار از کارش بیرون بزند، سوالی از یک ابزار جدا بپرسد و دوباره برگردد. مثل تفاوت داشتن یک دستیار واقعی در اتاق جلسه با داشتن یک دفترچه راهنما در کشوی میز است.

یکی از ادعاهای مهم نئو این است که به یک مدل هوش مصنوعی خاص وابسته نیست. یعنی شرکت‌ها می‌توانند میان مدل‌های مختلف جابه‌جا شوند و اسیر یک ارائه‌دهنده واحد نشوند. این نکته برای شرکت‌ها مهم است، چون بازار هوش مصنوعی هنوز مثل شهری در حال ساخت است؛ معلوم نیست خیابان اصلی فردا از کجا رد شود. در همین زمان، رقابت هم وحشیانه است: مایکروسافت، گوگل و سیلزفورس در حال تزریق هوش مصنوعی به ابزارهای کاری خود هستند و از طرف دیگر، شرکت‌هایی مثل آنتروپیک (Anthropic)، اوپن‌ای‌آی (OpenAI)، نوشن (Notion) و سوپرهیومن (Superhuman) هم هرکدام می‌خواهند سهمی از روز کاری کارمندان بگیرند.

توراخیا با این حال معتقد است بازار نرم‌افزار سازمانی الزاماً «همه‌چیز برای یک برنده» نیست. به گفته او، حتی اگر نئو فقط ۲ تا ۵ درصد از بازار جهانی هزینه‌کرد هوش مصنوعی سازمانی را بگیرد، از هر چیزی که تا امروز ساخته بزرگ‌تر خواهد بود. فعلاً نئو در شرکت‌های خود او، از جمله زتا، استفاده شده و برنامه این است که در ماه‌های آینده سراغ کسب‌وکارهای متوسط برود؛ مخصوصاً شرکت‌های فناوری، مشاوره و خدمات حرفه‌ای که کارشان روی دانش، سند، هماهنگی و تصمیم‌گیری می‌چرخد.

بخش جالب‌تر ماجرا سرعت ساخت نئو است. توراخیا می‌گوید نسخه اولیه پلتفرم در ۳ ماه ساخته شده، آن هم با استفاده گسترده از هوش مصنوعی در فرایند توسعه؛ کاری که به تخمین او قبل از موج هوش مصنوعی مولد، با تیم مهندسی بسیار بزرگ‌تر بیش از یک سال طول می‌کشید. استارتاپ بنگلور اکنون حدود ۴۵ کارمند دارد، از جمله ۱۸ مهندس، و می‌خواهد تا پایان سال به حدود ۱۰۰ نفر برسد. این یعنی نئو فقط درباره فروش نرم‌افزار هوشمند نیست؛ خودش هم نمونه‌ای از این ادعاست که هوش مصنوعی می‌تواند ریتم ساخت شرکت‌های نرم‌افزاری را تندتر کند.