گزارشی می‌گوید پژوهش امنیتی آمازون در محدودشدن مدل‌های آنتروپیک نقش داشته است

گزارش تازه‌ای از وال‌استریت ژورنال، یک لایه تازه به اختلاف آنتروپیک (Anthropic) و دولت ترامپ اضافه کرده است: نقش احتمالی آمازون (Amazon). بر اساس این گزارش، دستور کنترل صادراتی که به محدودشدن دسترسی به مدل‌های فیبل ۵ و مایتوس ۵ انجامید، تا حدی از پژوهش امنیتی آمازون و گفت‌وگوهای اندی جسی (Andy Jassy)، مدیرعامل این شرکت، با مقام‌های کاخ سفید اثر گرفته است. آمازون هنوز به درخواست رسانه‌ها برای اظهارنظر پاسخ نداده است.

طبق گزارش، آمازون در مقاله‌ای مدعی شده بود با مجموعه‌ای از درخواست‌ها، توانسته از فیبل ۵ اطلاعاتی دریافت کند که می‌توانست برای حمله‌های سایبری به کار برود. مدت کوتاهی پس از ارائه این یافته‌ها به دولت، کاخ سفید تصمیم گرفت استفاده از مدل‌ها را برای اتباع خارجی محدود کند. این تصمیم یک تناقض عجیب هم ایجاد کرد: بسیاری از پژوهشگران آنتروپیک خودشان خارج از آمریکا به دنیا آمده‌اند و در نتیجه از دسترسی به محصولی که روی آن کار کرده‌اند محروم شدند.

آنتروپیک روایت دولت از این رخداد را رد کرده و گفته ماجرا یک «جیلبریک» یا دورزدن واقعی سازوکارهای حفاظتی نبوده است. این شرکت استدلال می‌کند آسیب‌پذیری‌های مشابه را می‌توان در مدل‌های عمومی دیگری مانند جی‌پی‌تی ۵.۵ هم پیدا کرد. کتی موسوریس (Katie Moussouris)، بنیان‌گذار لوتا سکیوریتی (Luta Security)، نیز پس از دیدن مقاله گفته آن را جیلبریک نمی‌داند. کیت کورن (Kate Koren)، مقام پیشین وزارت بازرگانی آمریکا، حتی احتمال داده مخالفت کاخ سفید با آنتروپیک بر تصمیم دولت اثر گذاشته باشد.

این اختلاف از پیشینه‌ای طولانی‌تر می‌آید. آنتروپیک پیش‌تر اجازه نداده بود مدل‌هایش برای نظارت گسترده بر آمریکایی‌ها یا سلاح‌های مرگبار کاملاً خودمختار به کار بروند. در پی این موضع، دولت ترامپ در ماه فوریه به نهادهای فدرال دستور داد استفاده از هوش مصنوعی آنتروپیک را متوقف کنند و پیت هگست، وزیر دفاع، شرکت را ریسک زنجیره تأمین نامید. بعدتر دو طرف به‌ظاهر به تفاهم رسیدند و برای گسترش دسترسی به مایتوس همکاری کردند، اما بحران تازه نشان می‌دهد این آشتی پایدار نبوده است.

داستان فقط درباره یک مدل یا یک مقاله امنیتی نیست. وقتی یک شرکت بزرگ پژوهش امنیتی خود را به دولت ارائه می‌کند و نتیجه آن می‌تواند محدودیت دسترسی به محصول رقیب باشد، امنیت و رقابت تجاری به‌سختی از هم جدا می‌شوند. شاید نگرانی‌ها واقعی باشند، اما نبود شفافیت درباره معیار تصمیم‌گیری، اعتماد به کل فرایند را دشوار می‌کند. برای کاربران و پژوهشگران، پرسش اصلی این است که چه کسی و با چه استانداردی تشخیص می‌دهد یک مدل آن‌قدر خطرناک است که دسترسی به آن باید محدود شود.