رشد لاولی، رقابت گوگل برای تصاحب مشتریان هوش مصنوعی را آشکار کرد

وقتی یک استارتاپ هوش مصنوعی با یک غول ابری قرارداد می‌بندد، معمولاً ماجرا شبیه اجاره‌کردن فضای بیشتر در یک ساختمان به نظر می‌رسد؛ شرکتی رشد کرده و به سرورهای بیشتری نیاز دارد. اما قرارداد چندساله لاولی (Lovable) و گوگل کلاد داستان بزرگ‌تری دارد. براساس اطلاعات منتشرشده، این استارتاپ سوئدی قرار است حضور خود در زیرساخت گوگل، ازجمله مصرف خدمات هوش مصنوعی، را پنج برابر کند. رقم مالی قرارداد اعلام نشده، اما اجزای آن نشان می‌دهد گوگل می‌خواهد بسیار بیشتر از یک صاحب‌خانه دیجیتال باشد.

لاولی با رویکرد کدنویسی مبتنی بر حس و گفت‌وگو، یا همان وایب‌کدینگ (Vibe Coding)، به کاربران اجازه می‌دهد با توضیح خواسته خود برایشان نرم‌افزار بسازند. قرارداد تازه دسترسی این شرکت را هم به کلود، مدل هوش مصنوعی آنتروپیک که در برنامه‌نویسی محبوب است، و هم به مدل‌های جمینای گوگل گسترش می‌دهد. به زبان ساده، لاولی مجبور نیست تمام توان هوشمند محصولش را از یک موتور بگیرد؛ می‌تواند مانند آشپزخانه‌ای مجهز، برای هر سفارش از ابزار مناسب‌تری استفاده کند، درحالی‌که زیرساخت اصلی همچنان در قلمرو گوگل باقی می‌ماند.

بخش آنتروپیک معامله برای گوگل اهمیت ویژه‌ای دارد. گوگل در ماه آوریل ۱۰ میلیارد دلار پول نقد و اعتبار پردازشی در این شرکت سرمایه‌گذاری کرد و وعده داد در صورت دستیابی آنتروپیک به اهداف عملکردی مشخص، ۳۰ میلیارد دلار دیگر نیز اختصاص دهد. ارزش‌گذاری آن معامله ۳۵۰ میلیارد دلار بود؛ تنها یک ماه پیش از آنکه آنتروپیک دور سرمایه‌گذاری ۶۵ میلیارد دلاری دیگری را با ارزش‌گذاری نزدیک به یک تریلیون دلار تکمیل کند. افزایش استفاده لاولی از کلود می‌تواند به آنتروپیک برای رسیدن به اهدافش کمک کند و در نتیجه، ارزش سرمایه‌گذاری خود گوگل را هم بالا ببرد.

لاولی مشتری کوچکی نیست که گوگل صرفاً به امید رشد آینده روی آن حساب کرده باشد. این شرکت می‌گوید درآمد سالانه‌شده‌اش در فوریه از ۴۰۰ میلیون دلار عبور کرده و فقط طی یک ماه، ۱۰۰ میلیون دلار به آن افزوده است؛ آن هم با تیمی متشکل از تنها ۱۴۶ نفر. لاولی همچنین ادعا می‌کند بیش از نیمی از شرکت‌های فهرست فورچون ۵۰۰ به شکلی از محصولش استفاده می‌کنند. اگر این ادعا را نشانه‌ای از جهت بازار بدانیم، کدنویسی با عامل‌های هوشمند دیگر سرگرمی سازندگان مستقل نیست و در حال ورود به شرکت‌هایی است که خرید نرم‌افزار در آن‌ها فرایندی طولانی، مقرراتی و حساس است.

اینجاست که سایر قطعات گوگل وارد تصویر می‌شوند. عامل جدید لاولی در گالری عامل‌های سازمانی جمینای (Gemini Enterprise Agent Gallery) عرضه خواهد شد؛ بازاری که خرید، صورتحساب و تأیید نرم‌افزار را برای مشتریان سازمانی ساده‌تر می‌کند. هم‌زمان، لاولی به ویز (Wiz)، شرکت امنیت ابری خریداری‌شده توسط گوگل، متصل می‌شود تا مشکلات امنیتی کدی را که انسان‌ها و عامل‌های هوشمند می‌نویسند، همان لحظه شناسایی و اصلاح کند. گوگل برای خرید ویز ۳۲ میلیارد دلار پرداخت کرده؛ بزرگ‌ترین خرید تاریخ این شرکت. بنابراین مشتری سازمانی از یک در وارد می‌شود، عامل لاولی را می‌خرد، از مدل‌های کلود یا جمینای استفاده می‌کند، پردازش را روی گوگل کلاد انجام می‌دهد و امنیتش را نیز به محصول دیگری از همان مجموعه می‌سپارد.

منطق اقتصادی این چیدمان روشن است. گوگل قصد دارد امسال بین ۱۸۰ تا ۱۹۰ میلیارد دلار برای مراکز داده، تراشه‌ها و سایر زیرساخت‌های خود هزینه کند. این شرکت برای پوشش بخشی از آن در حال فروش ۸۵ میلیارد دلار سهام است و هنوز نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار دیگر باقی می‌ماند. چنین سرمایه‌گذاری عظیمی فقط زمانی توجیه دارد که مشتریان پرمصرف و پردرآمد دائماً به شبکه اضافه شوند. قرارداد لاولی نشان می‌دهد جنگ ابرها دیگر صرفاً بر سر اجاره سرور نیست؛ برنده کسی است که بتواند مدل هوش مصنوعی، بازار فروش، امنیت، صورتحساب و رابطه با مشتری سازمانی را در یک زنجیره به هم متصل کند.