تلاش بلندپروازانه مکرون برای تبدیل شدن به پایتخت هوش مصنوعی اروپا

تصور کنید در دوران تب طلا زندگی می‌کنیم؛ همه در حال جستجو برای پیدا کردن یک تکه طلای باارزش هستند، اما برنده واقعی کسی است که در حال فروختن بیل، کلنگ و تجهیزات حفاری به این جویندگان است. در عصر هوش مصنوعی نیز دقیقا همین داستان در جریان است. در حالی که همه درباره توانایی‌های چت‌بات‌ها صحبت می‌کنند، غول‌های فناوری به خوبی می‌دانند که مغز این ربات‌ها در سرورهای غول‌پیکر یا همان دیتاسنترها می‌تپد. حالا شرکت ژاپنی سافت‌بانک (SoftBank Group)، یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های سرمایه‌گذاری جهان، تصمیم گرفته تا بزرگ‌ترین کارخانه پردازش اطلاعات اروپا را در خاک فرانسه بنا کند.

اعلامیه اخیر سافت‌بانک شبیه به یک زلزله در بازارهای مالی بود. این شرکت قرار است مبلغی معادل ۸۷ میلیارد دلار (۷۵ میلیارد یورو) را روی میز بگذارد تا دیتاسنترهای جدیدی در فرانسه بسازد. هدف نهایی این پروژه، رسیدن به ظرفیت شگفت‌انگیز ۵ گیگاوات است. برای درک این عظمت، فقط کافی است بدانید که در فاز اول این طرح، تا سال ۲۰۳۱ سه شهر در منطقه شمالی او-دو-فرانس (Hauts-de-France) به ابرکامپیوترهایی مجهز می‌شوند که روی هم ۳.۱ گیگاوات قدرت پردازشی تولید می‌کنند. این بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری زیرساختی سافت‌بانک در قاره سبز خواهد بود.

انتخاب فرانسه برای این قمار تاریخی، یک تصادف نیست. امانوئل مکرون (Emmanuel Macron)، رئیس‌جمهور فرانسه، سال‌هاست که در تلاش است تا کشورش را به قطب بی‌رقیب هوش مصنوعی در اروپا تبدیل کند. رولان لسکور (Roland Lescure)، وزیر اقتصاد فرانسه، این قرارداد را یک پیروزی بزرگ برای سیاست‌های کاخ الیزه می‌داند و معتقد است که فرانسه حالا در تمام طول زنجیره ارزش هوش مصنوعی، از ایده تا اجرا، دست بالا را دارد.

اما چرا سافت‌بانک که از سرمایه‌گذاران و مشتریان اصلی اوپن‌ای‌آی (OpenAI) است، این حجم از پول را به آمریکا نمی‌برد؟ پاسخ در بحران‌های اخیر آمریکا نهفته است. در ایالات متحده، موجی از اعتراضات گسترده علیه ساخت دیتاسنترها به راه افتاده است. فعالان محیط‌زیست و شهروندان به شدت نگران مصرف وحشتناک آب و برق این مراکز هستند و می‌ترسند که این هیولاهای پردازشی، شبکه برق محلی را از کار انداخته و قبض‌های برق خانگی را سر به فلک بکشند. (اگرچه سافت‌بانک اخیرا برنامه‌ای برای ساخت یک دیتاسنتر متصل به نیروگاه گاز طبیعی در ایالت اوهایو اعلام کرده بود).

این کوچ سرمایه نشان می‌دهد که اقتصاد آینده، وابسته به کشورهایی است که بتوانند همزمان دو چیز را تضمین کنند: زیرساخت‌های قدرتمند و سیاست‌های حمایت‌گرانه از انرژی. در حالی که آمریکا درگیر چالش‌های داخلی انرژی است، اروپا در حال فرش قرمز پهن کردن برای شرکت‌هایی است که می‌خواهند پایه‌های کارخانه‌های فکرِ ماشین‌ها را بسازند.