۰.۵کیلوگرم
اتلاف روزانه هواایستگاه بر اثر ادامه نشتیها هر روز تقریباً بهاندازه نیم کیلوگرم از هوای داخلی خود را از دست میدهد.
سال ۲۰۰۰
نصب زوزداماژول روسی زوزدا از این سال در مدار فعالیت میکند و اکنون یکی از قدیمیترین بخشهای اصلی ایستگاه است.
سال ۲۰۱۹
کشف نخستین نشتیمهندسان از این سال درگیر یافتن و مهار نشتیهایی هستند که هنوز علت نهایی آنها کاملاً برطرف نشده است.
سال ۲۰۳۰
پایان برنامهریزیشدهناسا قصد دارد ایستگاه را تا پایان این سال بازنشسته و سپس بهصورت کنترلشده از مدار خارج کند.
فرسودگی زیرساختها: فناوریهای عظیم هم تاریخ مصرف دارند. ایستگاه فضایی مجموعهای از ماژولها، اتصالات و تجهیزات متعلق به دورههای مختلف است و هر تعمیر تازه نشان میدهد نگهداری آن پیچیدهتر و پرهزینهتر شده است. این همان مشکلی است که شهرها با پلها، نیروگاهها و شبکههای قدیمی روی زمین تجربه میکنند.
وابستگی به همکاری سیاسی: ایمنی ایستگاه به هماهنگی سریع ناسا و روسکاسموس وابسته است، حتی زمانی که روابط سیاسی کشورها پرتنش باشد. سوءتفاهم درباره یک تعمیر نشان میدهد اختلاف در ارتباطات میتواند در محیطی که فرصت اشتباه بسیار محدود است، بهاندازه نقص فنی خطرناک باشد.
خطر خلأ مداری: اگر ایستگاه در سال ۲۰۳۰ کنار گذاشته شود و زیستگاههای تجاری جایگزین آماده نباشند، پژوهشهای انسانی در مدار ممکن است برای مدتی محدود شوند. چنین وقفهای فقط مسئله فضانوردان نیست؛ تحقیقات پزشکی، مواد پیشرفته و فناوریهای مورد استفاده روی زمین نیز از آزمایشهای مداری بهره میبرند.
در فضا، یک ترک میکروسکوپی میتواند معنایی بسیار بزرگتر از اندازهاش داشته باشد. با تشدید نشت هوا در بخش روسی ایستگاه فضایی بینالمللی، ناسا به گروهی از فضانوردان دستور داد به فضاپیمای کرو دراگون اسپیسایکس پناه ببرند و برای احتمال تخلیه آماده باشند. دراگون در آن چند ساعت فقط وسیله رفتوآمد نبود؛ درست مانند قایق نجاتی که کنار یک کشتی پهلو گرفته، باید آماده میماند تا ساکنان ایستگاه را سریع به زمین بازگرداند.
منشأ نگرانی، تونل انتقالی کوچکی به نام PrK است که به بخش پشتی ماژول خدماتی زوزدا (Zvezda) متصل میشود. این مسیر به محل اتصال فضاپیماهای پروگرس و سایوز راه دارد و گمان میرود ترکهای بسیار ریزی در سازه آن شکل گرفته باشد. زوزدا در سال ۲۰۰۰ به ایستگاه افزوده شد و مهندسان نخستین نشانههای نشتی را در سال ۲۰۱۹ پیدا کردند. با وجود درزگیریهای متعدد، مسئله کاملاً حل نشده و ایستگاه اکنون روزانه حدود نیم کیلوگرم هوا از دست میدهد.
برنامه این بود که روسکاسموس تعمیرات سازهای گستردهتری انجام دهد. ناسا نیز از روی احتیاط، فضانوردان آمریکایی و اروپایی حاضر در مأموریت را به دراگون فرستاد. اما اندکی بعد، کنترل مأموریت اجازه خروج از وضعیت پناهگاه را صادر کرد؛ زیرا طرف روسی تصمیم گرفته بود فعلاً تعمیر را متوقف کند و فقط اندازهگیریهای بیشتری انجام دهد. روسکاسموس تأکید کرد فشار ایستگاه عادی است و خطری فوری خدمه را تهدید نمیکند. همین رفتوبرگشت سریع احتمال میدهد بخشی از ماجرا حاصل ناهماهنگی یا سوءتفاهم میان دو مرکز کنترل بوده باشد.
این پایان نگرانی نیست. ذخایر هوا میتوانند کاهش تدریجی فشار را جبران کنند و بستهماندن معمول دریچه PrK نیز مشکل را تا حدی مهار میکند. هنگام بازشدن این مسیر، دریچه متناظر در بخش آمریکایی بسته میشود تا اگر فشار ناگهان افت کرد، آسیب در بخش روسی محدود بماند. این سازوکار شبیه بستن درهای ضدآب یک کشتی است: جلوی ایجاد سوراخ را نمیگیرد، اما مانع گسترش بحران به تمام سازه میشود.
سناریوی ترسناک این است که یکی از ترکهای کوچک ناگهان بزرگ شود. احتمال چنین رویدادی پایین ارزیابی میشود، اما پیامدش میتواند بقای ایستگاه و خدمه را تهدید کند؛ به همین دلیل ناسا مشکل PrK را در بالاترین سطح نگرانیهای ایمنی خود قرار داده است. ایستگاه فضایی بینالمللی مدتهاست از عمر اولیه طراحیشده خود عبور کرده و این حادثه نشان میدهد فرسودگی آن دیگر یک بحث نظری نیست، بلکه در تصمیمهای روزمره فضانوردان حضور دارد.
ناسا میخواهد این ایستگاه را تا پایان سال ۲۰۳۰ بازنشسته و پس از آن بهصورت کنترلشده از مدار خارج کند. بااینحال، هنوز تلاشهایی برای طولانیترکردن عمر آن جریان دارد. مسئله فقط حفظ یک سازه قدیمی نیست: ایستگاه یکی از معدود مکانهایی است که انسان میتواند پژوهشهای بلندمدت در شرایط بیوزنی انجام دهد. اگر جانشینهای تجاری بهموقع آماده نشوند، خاموششدن این آزمایشگاه میتواند میان پایان عصر ایستگاه بینالمللی و آغاز نسل بعدی زیستگاههای مداری، خلأیی واقعی ایجاد کند.
حادثه ظاهراً درباره یک ترک روسی بود، اما وابستگی ناسا به کرو دراگون نشان میدهد شرکت خصوصی اسپیسایکس اکنون بخشی از آخرین خط دفاعی برنامه فضایی دولتی آمریکا است.
خطر بزرگتر شاید خود نشتی نباشد، بلکه فاصله زمانی میان بازنشستگی ایستگاه و آمادهشدن جانشینهای تجاری باشد؛ خلأیی که میتواند حضور پیوسته غرب در مدار نزدیک زمین را مختل کند.
سازمانهای فضایی، محققان و سرمایهگذاران در حوزه فناوری فضایی.
بازنویسی آماده برای انتشار در شبکههای اجتماعی
چرا مهم است؟
اوپنایآی با خرید ۳۰۰ میلیون دلاری یک استارتاپ دوربین، نشان داد که به زودی هوش مصنوعی از صفحه نمایش خارج شده و دنیای فیزیکی را تسخیر میکند.
چرا مهم است؟
در برابر هشدارهای ایلان ماسک و اعتراضات مردمی، غولهای تراشهساز و سیاستمداران متحد شدهاند تا جلوی هرگونه کندی در هوش مصنوعی را بگیرند.
چرا مهم است؟
غولهای هوش مصنوعی میلیاردها دلار برای ساخت باهوشترین مدلها خرج میکنند، اما مشتریان در حال کوچ به سمت مدلهای ارزانتر و معمولی هستند.
چرا مهم است؟
شرکتهای چینی با تولید رباتهای ارزان و کارراهانداز، در حال تسخیر بازاری هستند که پیش از این در انحصار محصولات گرانقیمت آمریکایی بود.
چرا مهم است؟
شرکتهای تکنولوژی با ترساندن ما از آخرالزمان هوش مصنوعی و عادیسازی شنود در گجتهای جدید، در حال تسخیر حریم خصوصی و قدرت هستند.
چرا مهم است؟
مدل جدید آنتروپیک نهتنها باهوشتر و انسانیتر است، بلکه هزینههای پردازش را تا ۴۵ درصد کاهش میدهد؛ گامی بزرگ برای دسترسی عمومی.
بنیانگذار MyZia با درک تغییر رفتار موتورهای جستجو به سمت هوش مصنوعی، ابزاری ساخت که به جای پیشنهاد دادن کلمات کلیدی، محتوا را مستقیماً روی سایت مشتری منتشر میکند.
رقابت سنگین در حوزه مالی و سئو، افسانه راهاندازی ارزان وبسایتهای محتوایی را به چالش میکشد.