فاصله طولانی فصل‌ها و محتوای رایگان، وفاداری سریالی را فرسوده‌اند

نتفلیکس هنوز محبوب‌ترین سرویس استریم پولی جهان است، اما یک مشکل آزاردهنده دارد: مردم سریال‌هایش را شروع می‌کنند و بعد لزوماً برای فصل بعد برنمی‌گردند. نمونه روشنش «بیف» (Beef) است؛ سریالی که هنگام بازگشت در سال ۲۰۲۶ حدود ۷۰ درصد از بینندگان خود را از دست داد. درباره پروژه‌های بزرگی مثل نسخه لایواکشن «آواتار: آخرین بادافزار» (Avatar: The Last Airbender) و «وان پیس» (One Piece) هم نگرانی مشابهی وجود دارد. نتفلیکس reportedly در حال بررسی علت این ریزش است، اما مقاله استدلال می‌کند پاسخ چندان مرموز نیست: بخشی از مشکل را خودِ شرکت ساخته و بخشی دیگر نتیجه تغییر عادت‌های مردم است.

اولین مشکل، رابطه نتفلیکس با سریال‌های خودش است. این شرکت سابقه دارد پروژه‌ها را درست زمانی لغو کند که تولید فصل‌های بعدی گران‌تر می‌شود. از طرف دیگر، فاصله میان فصل‌ها به‌تدریج طولانی‌تر شده است. برای مخاطب، این یعنی سریالی که امروز هیجان‌انگیز است شاید مدت زیادی ناپدید شود و زمانی برگردد که ده‌ها چیز تازه جای آن را در ذهن گرفته‌اند. رابطه با یک سریال شبیه رابطه با دوستی است که فقط هر چند سال یک‌بار سراغتان می‌آید؛ حتی اگر اولین دیدار فوق‌العاده بوده باشد، حفظ همان صمیمیت آسان نیست.

بعد پای رقبایی وسط می‌آید که اصلاً شبیه سرویس‌های استریم سنتی نیستند. بزرگسالان آمریکایی طی چند سال به نقطه‌ای رسیده‌اند که تقریباً همان‌قدر که در نتفلیکس وقت می‌گذرانند، در تیک‌تاک هم اسکرول می‌کنند. یوتیوب نیز همین جنگ بر سر توجه را تشدید کرده است. تفاوت مهم اینجاست که این دو پلتفرم برای استفاده معمول رایگان‌اند. نتفلیکس در واکنش، به بازی، ورزش زنده و ویدئوپادکست وارد شده و حتی برنامه‌هایی برای آزمایش محتوای کوتاه دارد؛ محتوایی که بتوان آن را در فاصله‌های کوچک روز مصرف کرد. اما مقاله تردید دارد ویدئوهای کوتاه به‌تنهایی بتوانند کسی را متقاعد کنند برای سرویسی پول بدهد که جایگزین‌های رایگان در جیبش دارد.

بخش مهم‌تر ماجرا به میراث خود نتفلیکس برمی‌گردد. زمانی تلویزیون یعنی منتظر ماندن برای قسمت هفته بعد. همین انتظار باعث می‌شد یک سریال هفته‌ها در گفت‌وگوهای مردم زنده بماند. نتفلیکس با مدل تماشای پشت‌سرهم یا Binge Watching این الگو را شکست: یک فصل کامل منتشر می‌شود، همه چند روز درباره‌اش حرف می‌زنند و بعد موج اجتماعی سراغ پدیده بعدی می‌رود. این مدل برای مصرف سریع فوق‌العاده بود، اما برای ساختن رابطه طولانی‌مدت میان مخاطب و سریال یک ایراد اساسی داشت. وقتی فصل در یک آخر هفته تمام می‌شود، سریال فرصت کمتری دارد ده هفته در شبکه‌های اجتماعی، محل کار و جمع‌های دوستانه نفس بکشد و مخاطبان تازه جذب کند.

البته همه مشکلات را نمی‌توان گردن استراتژی انتشار انداخت. گاهی مردم ادامه یک سریال را نمی‌بینند چون دیگر آن‌قدر خوب نیست. مقاله از «Stranger Things» مثال می‌زند که با وجود تبدیل‌شدن به پدیده‌ای فرهنگی، در فصل پایانی از نظر روایت شلوغ و نامنظم شد؛ هرچند بزرگی برندش باعث شد افت کیفیت آسیب بزرگی به بیننده‌ها نزند. اما سریال‌های جدیدتر چنین سپری ندارند. «آواتار» از همان شروع با انتقاد بخشی از هواداران نسخه انیمیشنی روبه‌رو شد و برای چنین پروژه‌ای، کیفیت متوسط می‌تواند خیلی سریع علاقه اولیه را خاموش کند.

راه خروج نتفلیکس احتمالاً جذاب‌ترین پاسخ برای بازار سهام نیست. مقاله می‌گوید شرکت باید دوباره روی ساخت برنامه‌هایی تمرکز کند که مردم واقعاً به آن‌ها وابسته شوند و وقتی چنین مخاطبی شکل گرفت، به‌جای عجله برای حذف یا جایگزینی پروژه، پشت آن بایستد. این مسیر زمان، صبر و پول می‌خواهد؛ سه چیزی که همیشه با فشار کوتاه‌مدت سهام‌داران سازگار نیستند. اما اگر نتفلیکس نتواند دوباره حس اعتماد را بسازد که «اگر به این سریال دل ببندی، ارزش ماندن دارد»، مشکل فقط افت فصل دوم نخواهد بود؛ هر بار که مخاطب گوشی را باز می‌کند، تیک‌تاک و یوتیوب آماده‌اند جای خالی آن را پر کنند.