فیلم‌سازان اینترنتی این‌بار از بزرگ‌ترین نام‌های سینما جلو زدند

هالیوود معمولاً کارگردان‌های تازه را از مدرسه‌های سینمایی، جشنواره‌ها یا پروژه‌های کوچک استودیویی پیدا می‌کند. اما صدر گیشه این آخر هفته از جایی دیگر آمده است: یوتیوب. بک‌رومز (Backrooms)، فیلمی ترسناک به کارگردانی کین پارسونز (Kane Parsons)، با فروش داخلی تخمینی ۸۱ میلیون دلار در جایگاه نخست قرار گرفته؛ فیلمی که ریشه‌اش نه در یک رمان مشهور، بلکه در مجموعه ویدئوهای اینترنتی پارسونز درباره فضای اداری مرموزی است که قوانین فیزیک در آن کار نمی‌کنند. آن ویدئوها نیز از ایده‌ای شکل گرفتند که ابتدا در انجمن فورچن منتشر شده بود.

این افتتاحیه برای ای‌توئنتی‌فور (A24) یک جهش تاریخی است. رکورد قبلی استودیوی مستقل به فیلم جنگ داخلی تعلق داشت که در نخستین آخر هفته ۲۵.۷ میلیون دلار فروخته بود. بک‌رومز حالا بیش از سه برابر آن رقم را هدف گرفته است. موفقیت فیلم نشان می‌دهد یک ایده عجیب اینترنتی می‌تواند مسیر خود را از پست ناشناخته و ویدئوی کم‌هزینه آغاز کند و در نهایت به بزرگ‌ترین افتتاحیه تاریخ یک استودیوی معتبر برسد؛ شبیه طرحی که ابتدا روی گوشه یک دفتر کشیده شده و بعد به ساختمانی بزرگ تبدیل می‌شود.

رتبه دوم گیشه به آبسشن (Obsession) رسیده؛ فیلم ترسناکی درباره آرزویی عاشقانه که به کابوس تبدیل می‌شود. فروش تخمینی آن در این آخر هفته ۲۶.۴ میلیون دلار است، اما نکته عجیب خود رقم نیست. فیلم در دومین آخر هفته بیشتر از هفته افتتاحیه فروخت و اکنون در سومین آخر هفته نیز با رشد ۱۰ درصدی روبه‌روست. فیلم‌های اکران گسترده معمولاً در هفته دوم بین ۵۰ تا ۷۰ درصد از فروششان را از دست می‌دهند. حتی گناهکاران که سال گذشته موفقیتی کم‌نظیر براساس تبلیغات دهان‌به‌دهان بود، به‌خاطر افت کمتر از ۵ درصد تحسین شد.

براساس گزارش هالیوود ریپورتر، آبسشن نخستین فیلم از سال ۱۹۸۲ است که هم در دومین و هم در سومین آخر هفته فروش بیشتری به دست می‌آورد؛ آن هم خارج از فصل کریسمس که فیلم‌ها معمولاً ماندگاری بیشتری دارند. کارگردانش، کری بارکر (Curry Barker)، نیز پیش از ورود به سینما با فیلم‌سازی در یوتیوب شناخته شد. مسیر او فعلاً به فیلم ترسناک یک‌ساعته میلک اند سریال (Milk & Serial) در سال ۲۰۲۴، ساخت فیلم بعدی‌اش و قرارداد کارگردانی نسخه تازه کشتار با اره‌برقی در تگزاس رسیده است.

این دو فیلم تنها نمونه‌های موج تازه نیستند. آیرون لانگ (Iron Lung)، اقتباسی از یک بازی ویدئویی که اوایل امسال اکران شد، در بازار داخلی نزدیک به ۴۱ میلیون دلار فروخت. کارگردان آن مارک فیشباخ (Mark Fischbach) بود که مخاطبان یوتیوب بیشتر او را با نام مارکِپلایر می‌شناسند. وجه مشترک این سازندگان فقط شهرت اینترنتی نیست. بسیاری از یوتیوبرها پیش‌تر برای ورود به سینما تلاش کرده و موفق نشده‌اند؛ تفاوت این گروه در آن است که سال‌ها به‌طور پیوسته فیلم ساخته‌اند، واکنش مخاطب را دیده‌اند و جامعه‌ای وفادار شکل داده‌اند. پارسونز با وجود سن ۲۰ سال و بارکر در ۲۶ سالگی، تازه‌کار مطلق نیستند؛ هرکدام مدت زیادی در برابر دید عموم تمرین کرده‌اند.

قدرت این مسیر وقتی روشن‌تر می‌شود که بک‌رومز و آبسشن هر دو از نخستین فیلم جنگ ستارگان پس از هفت سال جلو افتاده‌اند. مندلورین و گروگو (The Mandalorian and Grogu) با فروش تخمینی ۲۴ میلیون دلار در این آخر هفته، پشت سر دو فیلمی قرار گرفته که کارگردانانشان کار را از یوتیوب آغاز کردند. این نتیجه لزوماً پایان قدرت برندهای بزرگ نیست، اما یک پیام روشن برای استودیوها دارد: مخاطب فقط برای نام‌های آشنا بلیت نمی‌خرد؛ گاهی سال‌ها رابطه مستقیم با یک خالق اینترنتی از میلیاردها دلار سابقه یک مجموعه سینمایی اثرگذارتر است.