رقابت کاریابی سخت‌تر شده و بعضی متقاضیان برای دیده‌شدن مرزها را جابه‌جا می‌کنند

بازار کار گاهی آن‌قدر ساکت می‌شود که آدم شروع می‌کند به شک‌کردن به وجود طرف مقابل. فلیکس توهی (Felix Toohey)، طراح ساکن ملبورن، این سکوت را به‌شکل دردناکی تجربه کرد: بیش از ۲۰۰ درخواست آنلاین فرستاد و فقط به یک مصاحبه رسید. بعد از آن تصمیم گرفت کاری کند که به قول خودش «نادیده‌گرفتنش غیرممکن باشد». به‌جای اینکه یک PDF دیگر به صف طولانی صندوق ورودی استخدام اضافه کند، رزومه‌اش را با دست به شرکت‌ها می‌برد؛ اما نه در یک پوشه معمولی. او خودِ رزومه را به شیء طراحی تبدیل کرده است.

یکی از نسخه‌ها شبیه سینی حمل قهوه بود؛ روی لیوان‌های کاغذی، «لاته‌آرت» کاغذی عنوان‌هایی مثل تحصیلات و تجربه را نشان می‌داد و داخل هر لیوان اطلاعات همان بخش قرار داشت. نسخه دیگری شبیه جعبه ناهار طراحی شده بود، اما به‌جای غذا، ساندویچ‌های فومی داشت و رزومه او نقش کاهو و گوجه را بازی می‌کرد. این کارها بخشی از مجموعه «گوستینگ باسترز» (Ghosting Busters) هستند؛ پروژه‌ای که توهی در آن به تعبیر خودش رزومه‌های «هر بار نامتعادل‌تر» می‌سازد و در اینستاگرام منتشر می‌کند. او تاکنون ۱۰ نسخه متفاوت ساخته است.

نکته مهم این است که این‌ها شوخی‌های تصادفی نیستند. توهی پیش از شروع طراحی، هر آژانس را بررسی می‌کند: نام شرکت چیست، روی چه نوع کاری تمرکز دارد و چه نشانه بصری یا مفهومی می‌تواند نقطه شروع ایده باشد. نتیجه گاهی به بازوی رباتیک می‌رسد و گاهی به نامه معرفی‌ای که با لیزر روی چیزی شبیه سنگ قبر حک می‌شود. استراتژی او تقریباً شبیه ساختن یک کمپین تبلیغاتی برای یک محصول است؛ با این تفاوت که محصول، خودش است. به‌جای یک رزومه عمومی برای ده‌ها شرکت، هر درخواست به یک پروژه مستقل تبدیل می‌شود.

این همه تلاش هنوز شغل تمام‌وقت مدیر هنری برای او نساخته، اما یک نتیجه جالب دیگر داشته است. کانوا (Canva) با او برای ساخت یک ویدیوی تبلیغاتی Ghosting Busters همکاری کرد و در آن یک رزومه غول‌پیکر با یکی از قالب‌های کانوا روی بوم چاپ شد. شبکه‌های اجتماعی هم واکنش نشان داده‌اند: ویدیوی جعبه ساندویچ او بیش از ۳۸۶٬۰۰۰ بازدید در اینستاگرام گرفته و یک رزومه دیگر که مثل پرونده مدارک یک کارآگاه خصوصی ساخته شده بود، به بیش از ۱۸۱٬۰۰۰ بازدید رسیده است. یعنی پروژه‌ای که برای پیدا کردن شغل شروع شد، خودش به نمونه کاری قدرتمندی برای نشان‌دادن خلاقیت، اجرا و توانایی جلب توجه تبدیل شده است.

اما پشت این ظاهر سرگرم‌کننده، تجربه‌ای فرساینده قرار دارد. توهی می‌گوید بعد از دانشگاه اصلاً آماده سختی صنعت خلاق نبود؛ ابتدا در یک آژانس طراحی با دستمزدی ناچیز کارآموزی کرد و بعد بدون تشریفات خاصی کنار گذاشته شد. در ادامه در چند آژانس کار کرد و حتی برند پوشاک پایدار خودش را راه انداخت، اما پیدا کردن یک موقعیت باثبات به‌عنوان مدیر هنری همچنان دشوار ماند. او به‌خصوص از «Ghost Jobs» یا آگهی‌های شغلی‌ای انتقاد می‌کند که ظاهراً منتشر می‌شوند اما موقعیت واقعی و فعالی پشت آن‌ها نیست. همچنین می‌گوید بعضی شرکت‌ها بعد از طی فرایند استخدام، ماهیت نقش را تغییر می‌دهند؛ اتفاقی که برای متقاضی ساعت‌ها زمان تلف‌شده و ضربه به اعتمادبه‌نفس می‌سازد.

داستان توهی یک نسخه عمومی برای همه جویندگان کار نیست و خودش هم چنین ادعایی ندارد. او می‌پذیرد که بعضی‌ها با دیدن این رزومه‌ها احساس می‌کنند استاندارد استخدام باز هم غیرواقعی‌تر شده و حالا برای یک شغل معمولی باید نمایش خارق‌العاده‌ای اجرا کرد. پاسخ او این است که این فقط نتیجه‌ای است که خودش برای مشاغل بسیار رقابتی و مطلوبش گرفته است. شاید مهم‌ترین نکته همین باشد: وقتی سیستم استخدام آن‌قدر پر از سکوت، آگهی‌های مبهم و رقابت می‌شود که یک طراح مجبور است رزومه را به مجسمه تبدیل کند، خود خلاقیت جذاب است، اما شرایطی که آن را ضروری کرده هم ارزش نگاه‌کردن دارد.